\startonderdeel co-nl-02

\projekt manual
\produkt cont-nl

\hoofdstuk[inleiding]{Inleiding}

\paragraaf[tex]{\TEX}
\index[tex]{\TEX}
\index[pdftex]{\PDFTEX}
\index[pdfetex]{\PDFETEX}
\index{Knuth}

\TEX\ is begin jaren '80 ontwikkeld aan de Stanford
University in de \USA. De geestelijk vader, ontwerper en
ontwikkelaar van \TEX\ is Donald E. Knuth. \TEX\ is door
Knuth ontwikkeld om zijn eigen publicaties vorm te geven en
een voorbeeld te geven van een systematisch ontwikkeld en
beschreven programma. Het project waarin \TEX\ is
ontwikkeld, is gedragen door de American Mathematical
Society en heeft geresulteerd in de typografische
programmeertaal \TEX\ en het programma \TEX, de grafische
programmeertaal \METAFONT\ en het programma \METAFONT, de
Computer Modern Typefaces en een aantal hier niet te noemen
tools en publicaties. In het verlengde van \METAFONT\ heeft
John Hobby \METAPOST\ geschreven, een onmisbaar en minstens
zo leuk programma als \TEX.

Hoewel \TEX\ verbazingwekkend flexibel is gebleken, is toch
besloten tot uitbreidingen. Onder de naam \ETEX\ zijn en
worden uitbreidingen op \TEX\ geboden, en \PDFTEX\ biedt
naast \DVI\ uitvoer ook \PDF. Beiden komen samen in \PDFETEX.

\TEX\ wordt over de hele wereld toegepast, ondersteunt erg
veel talen, draait op vrijwel alle systemen, is
\citeer{public domain} en is stabiel, iets dat in de wereld
van computers uniek is! \TEX\ is een zetsysteem dat een
tekst in batch verwerkt. Dat wil zeggen dat een ruwe tekst
met opmaakcommando's van voor naar achter wordt doorlopen en
verwerkt. Omdat de opmaakcommando's aangeven wat we willen
zetten, spreken we wel over een intentioneel zetsysteem.
Naast dergelijke systemen onderscheiden we
pagina||opmaaksystemen. Hierbij worden (meestal) interactief
op een pagina de verschillende tekstelementen geplaatst.

Waar een pagina||opmaaksysteem zijn sterke punten toont bij
het opmaken van documenten van geringe omvang en
complexe layout, blinkt een intentioneel systeem uit in
het verwerken van omvangrijke, aan wijzigingen onderhevige
documenten. Bovendien ondersteunt een intentioneel systeem
consistent gebruik van (snel te wijzigen) layoutkenmerken en
documentoverstijgende elementen, zoals een index en een
inhoudsopgave. Tot slot zijn intentionele systemen zeer
flexibel en kunnen zij goed interacteren met hulp||systemen.

\paragraaf[context]{\CONTEXT}
\index[context]{\CONTEXT}

De ontwikkeling van het macro||pakket \CONTEXT\ is in 1990
gestart. De functionaliteit van \CONTEXT\ is grotendeels
bepaald door het gebruik van \TEX\ voor opleidingsmateriaal
en (werkplek|)|manuals. In de loop der jaren is de
functionaliteit sterk uitgebreid om in 1994 steeds meer te
stabiliseren. Dit betekent niet dat de ontwikkeling stil
staat. Er ligt nog een hele verlanglijst! De meeste
uitbreidingen zullen overigens plaatsvinden binnen bestaande
commando's. Op dit moment biedt \CONTEXT\ als alternatief op
de nederlandstalige ook een engelse en duitse
gebruikersinterface, terwijl andere interfaces in
voorbereiding zijn.

Het fileformaat \PDF\ heeft voordeel dat in een file alle
typografische informatie, font, afbeeldingen enz. zijn
opgenomen. Bovendien kan men zeer geavanceerde
interactiviteit inbouwen. Vanzelfsprekend ondersteunt
\CONTEXT\ dan ook \PDF\ als uitvoer formaat, ofwel als
nabewerking van \DVI, ofwel direct door middel van \PDFTEX.

Daarnaast wordt bij gebruik van \ETEX, teruggevallen op een
aantal mogelijkheden die in dit programma worden geboden. De
gebruiker hoeft hier overigens niets voor te doen, het gaat
vanzelf. De auteurs van deze handleiding gebruiken dan ook
\PDFETEX.

In tegenstelling tot andere macropaketten, is \CONTEXT\ een
ge\"intergreerd systeem: de hele functionaliteit is altijd
beschikbaar en men hoeft zich dus niet te verdiepen in
allerlei modules die dit of dat bieden. Een direct gevolg is
dat de bediening van \CONTEXT\ relatief consistent is.

Dit wil niet zeggen dat er geen aanvullende functionaliteit
is. Zo is er het macropakket \PPCHTEX, waarmee men chemische
structuurformules kan zetten. Daarnaast zijn er aparte
wiskundige en natuurkundige modules. Deze bieden
mogelijkheden die zeer specifiek zijn voor een vakgebied.
Het aantal modules is en wordt echter beperkt tot zeer
gerichte functionaliteit.

Daarnaast zijn er stijlen. In principe bevat een stijl
alleen layout definities en eventueel enkele macro
definities. Als het goed is vindt men in zo'n file alleen
macros die inhaken op bestaande macros, bijvoorbeeld een
macro die koppen op een bijzondere manier weergeeft en die
wordt gekoppeld aan het mechanisme dat koppen plaatst.

\paragraaf{Commando's}
\index{commando's}
\index{macro's}
\index{haakjes}

Een \TEX||tekst is een tekst waarin commando's zijn
opgenomen die vertellen hoe de tekst eruit dient te zien.
Een voorbeeld van een commando is \type{\sl}. Een
\TEX||commando begint met een backslash (\texescape) en doet
meestal iets met de tekst die erop volgt. Zo wordt na het
commando \type{\sl} de tekst schuin gedrukt ofwel: {\sl
slanted}.

Als we commando's als \type{\sl} gebruiken zijn we bezig met
vormgeven. Als degene die de tekst invoert in de computer
ook de auteur is, leiden dergelijke opmaakhandelingen af van
het schrijven zelf. Beter is het in dat geval commando's te
gebruiken die aangeven dat iets in de tekst moet opvallen.
Een voorbeeld van zo'n commando is \type{\em} ({\em emphasis}).
Voordeel van een benaming die het doel aangeeft is, dat we
later eenvoudig de betekenis van een commando als \type{\em}
kunnen wijzigen, zonder dat we in de tekst hoeven in te
grijpen. \TEX\ is namelijk programmeerbaar! We zullen zien
dat het merendeel van de in deze handleiding beschreven
commando's dan ook niet zozeer een vormgeving aanduiden maar
eerder het doel van een stuk tekst.

\plaatsfiguur[links][fig:samenhang tex]{}{\haalbuffer[fig-cont]}

\strut\TEX||gebruikers spreken meestal niet over commando's
maar over macro's. Een macro vat een aantal zetopdrachten
samen. Hoewel we soms de termen door elkaar gebruiken,
hebben we een voorkeur voor het woord commando als we ons in
de rol van gebruiker bevinden en voor het woord macro als we
programmeur zijn. Een verzameling macro's duiden we aan als
macro||pakket. Het hier beschreven macro||pakket \CONTEXT\
is een van de meest uitgebreide en volledige pakketten.
Binnen \CONTEXT\ zijn de door Knuth geschreven plain \TEX\
macro's grotendeels beschikbaar.

Bij veel commando's is wat er op volgt van wezenlijk belang.
Dit kunnen instellingen zijn of delen van de tekst waarop
het commando betrekking heeft. Instellingen worden tussen
\setchars\ opgegeven. De (tekstuele) informatie waartoe het
commando zich beperkt, wordt tussen \argchars\ opgegeven,
bijvoorbeeld:

\startbuffer
\omlijnd[breedte=2cm,hoogte=1cm]{ziezo}
\stopbuffer

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

Dergelijke commando's maken deel uit van de tekst. Zouden we
zo'n tekst letterlijk afdrukken, dan krijgen we naast de
tekst zelf, de commando's te zien. Om het gewenste resultaat
te bereiken, moeten we een tekst dus laten bewerken, in dit
geval door \TEX. Het bovenstaande levert op:

\startregelcorrectie
\regelmidden{\haalbuffer}
\stopregelcorrectie

Instellingen vinden in \CONTEXT\ vrijwel altijd plaats door
middel van commando's met de vorm:

\starttypen
\stelietsin[variabele=waarde,variabele=waarde,...]
\stoptypen

of

\starttypen
\stelietsin[optie,optie,...]
\stoptypen

In beide gevallen staan de instellingen tussen \setchars. Er
kunnen meerdere instellingen tegelijk, gescheiden door een
comma, worden opgegeven. Enkele voorbeelden van instellingen
zijn:

\starttypen
\stelwitruimtein[groot]
\stelopsommingin[opelkaar,kolommen]
\stellayoutin[rugwit=4cm,kopwit=2.5cm]
\stoptypen

Daarnaast kennen we definities. Deze hebben als vorm:

\starttypen
\definieeriets[naam]
\stoptypen

Sommige definities bouwen voort op bestaande
functionaliteit. In dat geval zien we definities als:

\starttypen
\definieeriets[kind][ouder]
\stoptypen

In een aantal gevallen kunnen we instellingen meegeven:

\starttypen
\definieeriets[naam][variabele=waarde,...]
\stoptypen

Vrijwel altijd kunnen de instellingen ook in een later stadium
plaatsvinden met:

\starttypen
\stelietsin[naam][variabele=waarde,...]
\stoptypen

Een voorbeeld van zo'n aan een \citeer {naam} gekoppelde
instelling is:

\starttypen
\stelkopin[hoofdstuk][letter=vet]
\stoptypen

Hoewel hiermee de belangrijkste varianten van de interface
gegeven zijn, gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat er op
deze regels uitzonderingen zijn. Bijvoorbeeld:

\starttypen
\doornummeren[Vraag][plaats=inmarge]
\gebruikexternfiguur[Logo][FIG-0001][breedte=4em]
\definieerkop[Rubriek][paragraaf]
\stelkopin[Rubriek][letter=schuin]
\stoptypen

Na het eerste commando is (onder andere) het commando \type
{\Vraag} beschikbaar waarmee vragen kunnen worden genummerd,
waarbij het nummer in de marge wordt geplaatst. Met het
tweede commando wordt een buiten \TEX\ aangemaakt figuur
gedefinieerd, waarbij \type {breedte} betrekking heeft op de
breedte in de tekst, in ons geval 4cm. Na het derde commando
is het commando \type {\Rubriek} beschikbaar, dat zijn
eigenschappen erft van het commando \type {\paragraaf}. Met
het laatste commando wordt een van de eigenschappen van de
zojuist gedefinieerde kop veranderd.

Veel typografische wensen zijn alleen te realiseren als
gebruik wordt gemaakt van \type {\start}||\type
{\stop}||constructies:

\starttypen
\startiets
.........................
\stopiets
\stoptypen

Vaak kunnen ook hier instellingen worden
meegegeven:

\starttypen
\startsmaller[2*links,rechts]
.........................
\stopsmaller
\stoptypen

of

\starttypen
\startopsomming[n,ruim,opelkaar]
\som .........................
\som .........................
\stopopsomming
\stoptypen

Daarnaast is er een \type {\begin}||\type
{\eind}||constructie, die wordt gebruikt voor het markeren
van tekstblokken. Gemarkeerde tekstblokken kunnen worden
gezet, verborgen, gezet maar verborgen, verplaatst en|/|of
elders worden opgeroepen.

\starttypen
\beginvaniets
.........................
\eindvaniets
\stoptypen

Dergelijke blokken dient men eerst te defini\"eren:

\starttypen
\definieerblok[antwoord]
\stelblokin[antwoord][korps=klein]
\verbergblokken[antwoord]
.........................
\hoofdstuk{.......}
.........................
\beginvanantwoord
.........................
\eindvanantwoord
.........................
\stoptypen

Commando's als de bovenstaande maken het mogelijk
antwoorden in de ruwe tekst op te nemen en op de gewenste
plaats op te roepen. Zo kunnen de antwoorden aan het eind
van het hoofdstuk worden opgeroepen met:

\starttypen
\selecteerblokken[antwoord][criterium=hoofdstuk]
\stoptypen

Er zijn nog vele andere vormen waarin commando's kunnen
worden (en ook zijn) gegoten. Neem bijvoorbeeld:

\starttypen
\plaatsfiguur
  [links]
  [fig:logo]
  {Dit is een voorbeeld van een logo.}
  {\externfiguur[Logo]}
\stoptypen

Dit commando plaatst een figuur links naast de tekst,
waarbij de tekst rond de figuur loopt. Deze figuur heeft als
referentie \type {fig:logo}. Het derde argument is de titel.
Als hier \type {geen} wordt gegeven, blijft de titel
achterwege. Het laatste argument is de figuur zelf, in dit
geval het eerder gedefinieerde logo. \in {Figuur}
[fig:samenhang tex] is op een dergelijke manier geplaatst.

In het laatstgenoemde commando zijn argumenten tussen
\setchars\ optioneel. Dit is het geval bij meer
commando's. Zo kan overal waar dat relevant is een
referentie tussen \setchars\ worden meegegeven.
Bovendien is een ruime layout van de commando's toegestaan.

In deze handleiding wordt de vorm van commando's op de
volgende manier weergegeven:

\repeatsetup{stelvoettekstenin}

Het commando \type{\stelvoettekstenin} heeft drie
argumenten, waarvan de eerste optioneel is. Wanneer we
alleen de laatste twee argumenten opgeven, gaat \CONTEXT\
ervanuit dat het eerste argument \type{[tekst]} is.
Optionele argumenten staan schuin gedrukt.
Standaardinstellingen zijn \onderstreep{onderstreept} en
variabele instellingen schuin gedrukt. In dit voorbeeld
betekent \type{<<tekst>>} dat er een willekeurige tekst mag
worden opgegeven en \type{<<markering>>} dat een (eerder
gedefinieerde) markering wordt geaccepteerd (bijvoorbeeld
\type{hoofdstuk} of \type{paragraaf}). De instelling
\type{datum} resulteert in de huidige datum.

Bij sommige commando's zien we een $\blacktriangleleft
\blacktriangleright$ in de rechterbovenhoek. Hiermee geven
we aan dat het commando een speciale betekenis heeft binnen
interactieve, dat wil zeggen voor het beeldscherm geschikte,
teksten. Bij commando's die alleen betekenis hebben in
interactieve teksten zijn zwarte pijltjes geplaatst, wanneer
het slechts aanvullende functionaliteit betreft gebruiken we
gekleurde (grijze) pijltjes.

\paragraaf{Programma's}
\index[texutil]{\TEXUTIL}
\index[texexec]{\TEXEXEC}

Hoewel in \TEX\ vrij veel mogelijk is, worden bepaalde
manipulaties met tekst uitgevoerd met behulp van
programma's. Het \PERL\ script \TEXUTIL\ ondersteunt het
aanmaken van indexen, gesorteerde lijsten, inhoudsopgaven,
overzichten van figuren, tabellen en dergelijke en het
integreren van externe figuren.

Het verwerken van files wordt ondersteund door het \PERL\
script \TEXEXEC. Hiermee kan men formats genereren en files
verwerken. Daarbij kunnen een aantal opties worden opgegeven,
bijvoorbeeld of men \PDF\ uitvoer wil hebben, een boekje wil
maken, of extra snel wil verwerken.

Hoewel het gebruik van \CONTEXT\ niet is gebonden aan deze
programma's, hebben zij wel mede de functionaliteit bepaald.
Een deel daarvan komt aan de orde in deze handleiding, de
rest laten we aan de fantasie van de lezer over.

\paragraaf[files]{Files}
\index{files}
\index{\type{prtex}}
\index{extensies}
\index[ascii]{\ASCII}
\index[table]{\TABLE}

\TEX\ gaat standaard uit van zogeheten \ASCII||files.
\ASCII\ is een internationaal gestandaardiseerd
computeralfabet. Een \ASCII||file, meestal met de extensie
\type{tex}, wordt door \TEX\ omgezet in een file met
grafische commando's. Deze file, die de extensie \type{dvi}
heeft, wordt vervolgens omgezet in een file met voor een
fotozetter of printer begrijpelijke stuurcommando's,
bijvoorbeeld PostScript (met de extensie \type{ps}).

Een \DVI||file kan met behulp van daartoe geschikte
programma's op het scherm worden weergegeven. Wil men
teksten ook elektronisch verspreiden, dan kan een
PostScript||file worden omgezet in een \PDF||file (extensie:
\type{pdf}). Dergelijke files zijn niet alleen van
hoogwaardige grafische kwaliteit, ze zijn ook interactief.
Als we bijvoorbeeld met de muis klikken op een ingang in de
index, gaan we automatisch naar de juiste plaats in de
tekst. Overigens kan \CONTEXT\ met behulp van \PDFTEX\ ook
direct \PDF\ code genereren.

In tegenstelling tot andere macro||pakketten maakt \CONTEXT\
slechts enkele hulpfiles aan. Deze zijn te herkennen aan hun
extensie. De zogenaamde \type {tui} file bevat informatie
die voor een tweede verwerkingsslag van belang is, en de
\type {tub} file bevat (verplaatsbare) blokken. Het script
\TEXUTIL\ zet een \type {tui} file om in een geordende \type
{tuo} file.

\paragraaf[opbouw tekst]{Teksten}

\subparagraaf{Karakters}
\index{karakters}
\index{accenten}

Een \TEX||tekst is opgebouwd uit \ASCII||karakters. Omdat in
deze set geen karakters met accenten voorkomen, moeten we
een andere manier gebruiken om deze te zetten. De meest
gebruikelijke manier is het te accentueren karakter te laten
voorafgaan door bijvoorbeeld \type{\"}, \type{\'} of
\type{\^}, met andere woorden \type{\"e} wordt~\"e.

Het is technisch mogelijk om andere invoer||coderingen te
gebruiken. De beslissing om dit al dan niet te doen moet
niet ondoordacht worden genomen, vooral omdat het de
uitwisseling van bestanden in de weg kan staan.

Sommige karakters spelen binnen \TEX\ een bijzondere rol.
Deze karakters kunnen worden gezet door er een \texescape\
voor te zetten. Zo krijgt men een procent||teken met
\type{\%}. Alleen een \type{%} geeft ongewenste resultaten
omdat \TEX\ alles na dit teken als commentaar ziet. Evenzo
kunnen we een \$\ zetten met \type{\$}. Bij een \type{$}
zonder \texescape\ gaat \TEX\ over in de wiskundige mode.

\subparagraaf{Paragrafen}
\index{paragrafen}
\index{alinea's}

Binnen \TEX\ is de eenheid van informatie meestal een
paragraaf (alinea). Een paragraaf wordt afgesloten met het
commando \type {\par} of met een lege regel. Het laatste
verdient de voorkeur. Door een \ASCII||tekst ruim op te
zetten, wordt namelijk voorkomen dat \TEX\ overgangen naar
een nieuwe paragraaf \citeer {niet ziet}. Een krappe layout
(weinig lege regels) leidt snel tot ongewenste resultaten.

\subparagraaf[boxen]{Boxen}
\index{boxen}

\leavevmode \TEX\ bouwt een pagina op in boxen
(rechthoeken). Daarbij wordt onderscheid gemaakt in
horizontale en vertikale boxen. Elke {\handletokens
letter\with \ruledhbox} is een box, een \ruledhbox
{\handletokens woord\with \ruledhbox} is een uit boxen
{\handletokens opgebouwde\with \ruledhbox} box, een regel is
\onbekend\ enz. Veel van de tijdens het omzetten van een
\TEX||file in een \type{dvi}||file getoonde (fout)meldingen
hebben betrekking op te volle of te lege boxen. Horizontale
en vertikale boxen kunnen worden gezet met de \ruledhbox
{\TEX}||commando's: \type{\hbox} en \type{\vbox}.

\subparagraaf[lettertypen]{Lettertypen}
\index{lettertypen}

\TEX\ is een van de weinige zetsystemen die goed uit de
voeten kan met wiskundig zetwerk. Hiervoor zijn echter wel
\citeer {volledige} karaktersets nodig, dat wil zeggen sets
waarin naast letters, cijfers en leestekens ook wiskundige
symbolen beschikbaar zijn. Aan deze eis voldoen onder meer
de Computer Modern Roman en Lucida Bright letterfamilies.
Beide bieden zowel schreef- als schreefloze letters,
aangevuld met een mono gespatieerde typeletter. Natuurlijk
kan men ook andere lettertypen gebruiken.

\subparagraaf[maten]{Maten}
\index{maten}
\index{\type{pt}}
\index{\type{ex}}
\index{\type{em}}
\index{\type{cm}}

Letters hebben bepaalde afmetingen. Hetzelfde geldt voor
spati\"ering. Soms moeten maten worden opgegeven. Binnen \TEX\
kan men maten opgeven in een van de in \in {tabel}
[tab:eenheden] getoonde eenheden. De afstand tussen twee
regels van deze tekst is \the\baselineskip.

\TEX\ kent naast de bovenstaande maten ook nog \type {em} en
\type {ex}. Beide zijn afhankelijk van het lettertype: een
\type {ex} is gelijk aan de hoogte van een~x, en een \type
{em} de breedte van een --- (\type{---}). In de Computer
Modern Roman fonts hebben cijfers een breedte van $1/2$em.

\plaatstabel
  [hier][tab:eenheden]
  {Maten in \TEX.}
\starttabel[|c|l|l|]
\HL
\VL \bf maat  \VL \bf betekenis \VL \bf equivalent        \VL \SR
\HL
\VL \type{pt} \VL point         \VL $\rm 72.27pt = 1in$   \VL \FR
\VL \type{pc} \VL pica          \VL $\rm 1pc = 12pt$      \VL \MR
\VL \type{in} \VL inch          \VL $\rm 1in = 2.54cm$    \VL \MR
\VL \type{bp} \VL big point     \VL $\rm 72bp = 1in$      \VL \MR
\VL \type{cm} \VL centimeter    \VL $\rm 2.54cm = 1in$    \VL \MR
\VL \type{mm} \VL millimeter    \VL $\rm 10mm = 1cm$      \VL \MR
\VL \type{dd} \VL didot point   \VL $\rm 1157dd = 1238pt$ \VL \MR
\VL \type{cc} \VL cicero        \VL $\rm 1cc = 12dd$      \VL \MR
\VL \type{sp} \VL scaled point  \VL $\rm 65536sp = 1pt$   \VL \LR
\HL
\stoptabel

In de meeste voorbeelden zullen we maten specificeren in
punten, centimeters of milimeters. Ene punt is ongeveer
$\rm.35 mm$. De meeste maten hebben een Amerikaanse
oorsprong. De European Didot punt is equivalent aan $\rm
1/2660 m = 3.759398496 mm$.

\paragraaf[meldingen]{Foutmeldingen}
\index{foutmeldingen}
\index{stoppen}

Een van de nadelen van \TEX\ is dat de foutmeldingen niet
altijd voor een ieder begrijpelijk zijn. Meestal is een fout
een verkeerd geschreven commando of een vergeten haakje. Het
symmetrisch gebruik van haakjes en accoladen kan in
\TEXEDIT\ worden gecontroleerd.

Bij elke fout wordt een regelnummer gemeld. Als op het
moment dat \TEX\ met een \type{?} komt een \type{e} wordt
ingetypt, dan wordt in \TEXEDIT\ automatisch naar de laatste
fout gesprongen. Soms is het echter \citeer{onmogelijk}
\TEX\ te verlaten, omdat een filenaam wordt verwacht. Het
intypen van \type{ctrl-z} of \type{ctrl-c} doet vaak
wonderen.

\paragraaf[texversie]{Versienummers}
\index[TeX+versie]{\TEX+versie}

\TEX\ was in 1982 in principe af. Dat wil zeggen dat aan de
functionaliteit niets meer zou worden toegevoegd. Een
uitzondering is echter gemaakt voor het ondersteunen van
meerdere talen naast elkaar, het gebruik van 8||bits invoer
en samengestelde karakters. Bovendien zijn er in de loop der
jaren enkele \citeer {bugs} gevonden en verwijderd. Op dit
moment gebruiken we versie \fmtversion\ (bij iedere
structurele verbetering wordt een decimaal van $\pi$
toegevoegd).

We gaven reeds aan dat \CONTEXT\ overweg kan met \ETEX\ en
\PDFTEX. Beiden zijn in ontwikkeling. Gebruik dus altijd de
laatste versies. Bij deze handleiding is gebruik gemaakt van
\ifx \eTeXversion \undefined \else \PDFETEX, met \ETEX\
versie \the \eTeXversion \eTeXrevision\ en \fi \PDFTEX\
versie \the \pdftexversion \pdftexrevision.

In tegenstelling tot \TEX\ is \CONTEXT\ nog niet af. Hoewel
de functionaliteit grotendeels is uitgekristalliseerd, worden
de macro's continu verbeterd, zowel in termen van kwaliteit
als verwerkingssnelheid. Uitbreidingen vinden vooral plaats
op basis van de wensen van gebruikers. Sommige mogelijkheden
zal men missen, van andere zal men zich wellicht in eerste
instantie afvragen waarvoor ze zijn bedoeld. Hoe dan ook,
deze handleiding is gezet met versie \contextversion\ (de
eerste versie van deze handleiding kwam beschikbaar in 1992).

Aanpassingen vinden plaats binnen de beschikbare interface.
Zo heeft het ondersteunen van interactieve teksten geleid
tot grondige aanpassingen in de onderliggende macro's,
terwijl er voor de gebruiker weinig is veranderd. \CONTEXT\
wordt niet wezenlijk anders, maar hopelijk wel steeds beter
en flexibeler.

\paragraaf{Top 10}

Deze handleiding is dik. Omdat een beginnend gebruiker van
\CONTEXT\ wellicht wordt afgeschrikt door de hoeveelheid
commando's volgen hier de tien meest gebruikte groepen
commando's:

\startopsomming[n,opelkaar,ruim]
\som  \type{\starttekst}, \type{\stoptekst}
\som  \type{\hoofdstuk}, \type{\paragraaf},
      \type{\titel}, \type{\onderwerp},
      \type{\stelkopin},
      \type{\volledigeinhoud}
\som  \type{\em}, \type{\bf}, \type{\kap}
\som  \type{\startopsomming}, \type{\stopopsomming},
      \type{\som}, \type{\kop}
\som  \type{\afkorting}, \type{\voluit},
      \type{\volledigelijstmetafkortingen}
\som  \type{\plaatsfiguur},
      \type{\gebruikexternfiguur},
      \type{\externfiguur}
\som  \type{\plaatstabel},
      \type{\starttabel}, \type{\stoptabel}
\som  \type{\doordefinieren}, \type{\doornummeren}
\som  \type{\index},
      \type{\volledigeindex}
\som  \type{\stellayoutin},
      \type{\stelvoettekstenin}, \type{\stelhoofdtekstenin}
\stopopsomming

\paragraaf{Waarschuwing}

Gebruikers kunnen hun eigen commando's defini\"eren. Omdat het
gevaar bestaat dat eigen commando's conflicteren met die van
plain \TEX\ en \CONTEXT, raden we een ieder dan ook aan
hoofdletters te gebruiken, bijvoorbeeld:

\startvoorbeeld
\starttypen
\def\DitIsEenHeelHandigCommando{, nietwaar?}
\stoptypen
\stopvoorbeeld

\stoponderdeel

