\startonderdeel co-nl-04

\projekt manual
\produkt cont-nl

\hoofdstuk[vlakverdeling]{Vlakverdeling}

\paragraaf{Inleiding}

Bij het bewerken van een tekst houdt \TEX\ rekening met
(onder andere) de actuele \type{\hsize} (breedte) en
\type{\vsize} (hoogte). Zodra de ingestelde \type{\vsize}
wordt overschreden, roept \TEX\ de zogenaamde
output||routine aan. Deze handelt vervolgens het gezette
deel, meestal een bladzijde, af. Dit afhandelen bestaat uit
onder meer het plaatsen van hoofd- en voetregels, het zetten
van het paginanummer, het aanbrengen van achtergronden en
navigatiemiddelen en het plaatsen van voetnoten, verplaatste
tabellen en figuren. Er zijn dan ook meer maten in het
geding dan alleen de hoogte en de breedte van de te zetten
tekst. 

\paragraaf[papierformaat]{Papierformaat}
\index{vlakverdeling}
\index{papierformaat}
\macro{\tex{definieerpapierformaat}}
\macro{\tex{stelpapierformaatin}}

Met het commando \type{\stelpapierformaatin} worden de
afmetingen van het papier ingesteld. We maken daarbij 
onderscheid tussen het formaat waarop we zetten en het 
formaat waarop we afdrukken (printen). 

\toonsetup{stelpapierformaatin}

De afmetingen van de \kap{DIN}||formaten zijn in 
\in{tabel}[tab:formaten] weergegeven. 

\plaatstabel
  [hier][tab:formaten]
  {Standaard papierformaten.}
\startcombinatie[2]
  {\starttabel[|c|c|]
   \HL
   \VL \bf formaat \VL \bf afmetingen in mm \VL\SR
   \HL
   \VL {\type{A0}}   \VL $841 \times 1189$    \VL\FR
   \VL {\type{A1}}   \VL $594 \times ~841$    \VL\MR
   \VL {\type{A2}}   \VL $420 \times ~594$    \VL\MR
   \VL {\type{A3}}   \VL $297 \times ~420$    \VL\MR
   \VL {\type{A4}}   \VL $210 \times ~297$    \VL\LR
   \HL
   \stoptabel} {}
  {\starttabel[|c|c|]
   \HL
   \VL \bf formaat \VL \bf afmetingen in mm \VL\SR
   \HL
   \VL {\type{A5}}   \VL $148 \times 210$    \VL\FR
   \VL {\type{A6}}   \VL $105 \times 148$    \VL\MR
   \VL {\type{A7}}   \VL $~74 \times 105$    \VL\MR
   \VL {\type{A8}}   \VL $~52 \times ~74$    \VL\MR
   \VL {\type{A9}}   \VL $~37 \times ~52$    \VL\LR
   \HL
   \stoptabel} {}
\stopcombinatie

Naast deze afmetingen zijn ook \type{B0}||\type{B9} en
\type{C0}||\type{C9} beschikbaar, en verder: \type{letter},
\type{legal}, \type{folio} en \type{executive},
\type{envelop 9}||\type{14}, \type{monarch}, \type{check},
\type{DL} en \type{CD}. 

Men kan een nieuw formaat defini\"eren met:

\toonsetup{definieerpapierformaat}

Zo is bijvoorbeeld \type{CD} gedefinieerd als:

\startvoorbeeld
\starttypen
\definieerpapierformaat[CD][breedte=12cm,hoogte=12cm]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

We kunnen nu bijvoorbeeld zeggen:

\startvoorbeeld
\starttypen
\stelpapierformaatin[CD][A4]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

Wat zoveel betekent als: gebruik voor het zetwerk 
\type{CD} en voor het printen \type{A4}. We komen later op 
die tweede instelling terug. 

Naast de op papier gerichte formaten zijn er enkele meer op
het beeldscherm afgestelde varianten: \type{S3}||\type{S6}.
Deze defini\"eren schermen met breedtes oplopend van 300 tot
600 pt en een hoogte van $3/4$ maal de breedte. Deze
S||formaten sluiten dus aan bij de aspect ratio van het
beeldscherm. 

Bij het instellen van een papierformaat worden de
standaardinstellingen automatisch meegeschaald. Zo heeft men
in ieder geval een vertrekpunt. 

\paragraaf[marges]{Bladindeling}
\index{marges}
\index{zetspiegel}
\index{kaders}
\index{instellingen}
\index{layout}
\index{kopwit}
\index{rugwit} 
\index{snijwit} 
\index{staartwit}
\macro{\tex{stellayoutin}}
\macro{\tex{paslayoutaan}}
\macro{\tex{toonkader}}
\macro{\tex{tooninstellingen}}
\macro{\tex{toonlayout}}

We maken om praktische redenen onderscheid tussen wat we
zullen noemen de zetspiegel en de marges. De zetspiegel is
dat deel van de bladzijde waar de lopende tekst wordt
geplaatst. In dit gedeelte worden standaard alle
tekstelementen geplaatst (zie \in{figuur}[fig:zetspiegel]). 

\startuitstellen

\plaatsfiguur
  [hier]
  [fig:zetspiegel]
  {De A4 zetspiegel en marges ($\hbox{hoogte} = \hbox{hoofd} +
   \hbox{tekst} + \hbox{voet}$).}
  {\haalbuffer[fig-layo]}

\stopuitstellen

\startbuffer
\inlinker {\inlijnd[achtergrond=kleur,achtergrondkleur=GrayColor,kaderkleur=FrameColor]{links}}%
\inrechter{\inlijnd[achtergrond=kleur,achtergrondkleur=GrayColor,kaderkleur=FrameColor]{rechts}}%
\stopbuffer

Het hoofd bevindt zich {\em tussen} het kopwit en de
zetspiegel. In het hoofd en de voet worden lopende titels en
paginanummers geplaatst. Links en/of rechts van de tekst
kunnen we structureel of incidenteel bepaalde informatie
kwijt. Bijvoorbeeld nummers van hoofdstukken en paragrafen
of trefwoorden. De marges maken deel uit van het rug- en
snijwit. De {\haalbuffer} breedte van de marges heeft {\em
geen} invloed op de plaats van de zetspiegel, de hoogte van
het hoofd en de voet bepalen {\em wel} mede de hoogte van
het tekstdeel. 

De zetspiegel en de marges kunnen worden ingesteld met het
commando \type{\stellayoutin}. Onder de zetspiegel verstaan
we (hier) het gedeelte van de bladzijde dat overblijft als
we de witte randen weglaten. In \in{figuur}[fig:zetspiegel]
beslaat de zetspiegel het hoofd, het middendeel en de voet
(het grijze gedeelte). 

\startuitstellen
\toonsetup{stellayoutin}
\stopuitstellen

Het instellen van de marge heeft bij een papieren document
geen gevolgen voor de zetspiegel. Deze instelling speelt
alleen een rol bij het plaatsen (en afbreken) van tekst in
de linker- of rechtermarge. 

In papieren documenten kunnen we meestal volstaan met hoofd-
en voetregels. In elektronische documenten daarentegen
hebben we ook ruimte nodig voor sturende elementen (meer
daarover in \in{hoofdstuk}[interactie]). Omdat bij
elektronische documenten het gebruik van achtergronden wat
meer voor de hand ligt |<|door middel van een achtergrond
kunnen we de verschillende delen van het scherm
benadrukken|>| zijn ook de afstanden tussen bijvoorbeeld
tekst en hoofd en tekst en voet instelbaar. 

Het is mogelijk de zetspiegel zichtbaar te maken in de tekst.
Hiervoor kunnen de volgende commando's worden gebruikt: 

\toonsetup{toonkader}

De instellingen kunnen zichtbaar worden gemaakt met:

\toonsetup{tooninstellingen}

Een combinatie van beiden roepen we op met:
 
\toonsetup{toonlayout}

De breedte van de tekst is meestal beschikbaar in
\type{\hsize} en de hoogte in \type{\vsize}. Willen we
echter op safe spelen dan kan men beter gebruik maken van de
\type{\dimen}||registers \type{\tekstbreedte} en
\type{\teksthoogte}, \type{\zetbreedte} en
\type{\zethoogte}. Waar de zetbreedte constant is, geeft de
tekstbreedte de breedte van de kolom tekst weer. Bij het
zetten in twee kolommen is de tekstbreedte bijvoorbeeld iets
minder dan de helft van de zetbreedte. De teksthoogte is dat
wat overblijft als we de zethoogte verminderen met de hoogte
van het hoofd en de voet. 

\plaatstabel{Enkele \type{\dimen}||variabelen.}
\starttabel[|l|l|]
\HL
\VL \bf variabele        \VL \bf betekenis               \VL\SR
\HL
\VL \type{\zetbreedte}   \VL breedte van de tekst        \VL\FR
\VL \type{\zethoogte}    \VL hoogte van de tekst         \VL\MR
\VL \type{\tekstbreedte} \VL breedte van een kolom tekst \VL\MR
\VL \type{\teksthoogte}  \VL hoogte van de tekst 
                             $-$ hoofd $-$ voet          \VL\LR
\HL
\stoptabel

Ook de andere afstanden en maten zijn beschikbaar, zoals
\type{\linkermargebreedte} en \type{\voethoogte}, maar pas
op: deze waarden kan men alleen gebruiken, niet instellen. 

In principe wordt een tekst volledig automatisch opgemaakt. 
Het kan echter voorkomen dat het al dan niet verplaatsen van 
een regel aanzienlijk fraaier zetwerk oplevert. In dat geval 
kan men ter plaatse de hoogte van de zetspiegel wat 
aanpassen met:

\toonsetup{paslayoutaan}

Dergelijke commando's kunnen echter ook negatieve gevolgen
hebben, bijvoorbeeld wanneer we de tekst hebben gewijzigd en
de aanpassing eigenlijk niet meer nodig is. Het is daarom
verstandiger de aanpassingen (zichtbaar) bovenaan de tekst
te defini\"eren. Een voorbeeld van zo'n aanpassing is:

\startvoorbeeld
\starttypen
\paslayoutaan[21,38][hoogte=+.5cm]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

In dit geval wordt op de pagina's~21 en~38 de hoogte van de
tekst tijdelijk 0.5~cm verhoogd, waarbij de voetregel netjes
op de goede hoogte blijft staan. De opgegeven nummers zijn
de volgnummers in de uitvoer||file. 

Mocht onverhoopt de layout zijn verstoord, dan kan gebruik
worden gemaakt van de volgende aanroep: 

\startvoorbeeld
\starttypen
\stellayoutin[reset]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

De oplettende lezer zal gezien hebben dat bij het instellen
van de \type{breedte} en \type{hoogte} het trefwoord
\type{passend} kan worden gebruikt. In dat geval worden de
breedte en hoogte automatisch berekend, iets dat vooral
handig is bij schermlayouts, waar men vaak symmetrisch kop-, 
voet-, rug- en snijwit nastreeft. Het trefwoord \type 
{midden} stelt de breedte zo in dat het rug- en snijwit 
gelijk is en houdt geen rekening met randen en marges. 

Op de volgende bladzijden tonen we enkele \kap{A5}
bladspiegels gecentreerd op \kap{A4}. De standaard
instellingen (maten) leveren een soort compromis die goed
bruikbaar is voor verslagen en notities. De instellingen 
passen zich automatisch aan het papierformaat aan. Let op het
gebruik van het trefwoord \type{midden} bij het instellen van
de breedte en hoogte. De overige commando's komen later aan de
orde.

\ShowArrangementA {co-nl-1} {De standaard verhoudingen (enkelzijdig).}
\ShowArrangementA {co-nl-2} {De standaard verhoudingen (dubbelzijdig).}
\ShowArrangementA {co-nl-3} {De standaard verhoudingen (enkel-/dubbelzijdig).}
\ShowArrangementA {co-nl-4} {Een automatisch gecentreerde bladspiegel.}
\ShowArrangementA {co-nl-5} {Een a-symetrische bladspiegel.}
\ShowArrangementA {co-nl-6} {Een bladspiegel zonder voet.}
\ShowArrangementA {co-nl-7} {Een bladspiegel gebaseerd op een grid.}

\bgroup

\stellayoutin
  [grid=ja]

\toongrid

\stelwitruimtein
  [regel]

\stelvoetnotenin
  [plaats=kolommen,
   lijn=uit,
   achtergrond=raster,
   kader=aan,
   kaderkleur=blauw]

\paragraaf[grids]{Grids}
\index{grid}
\index{regelafstand}
\index{voetnoten}
\index{kolommen}
\index{uitlijnen}
\macro{\tex{plaatsopgrid}}
\macro{\tex{verplaatsopgrid}}
\macro{\tex{toongrid}}

Er zijn verschillende manieren om een bladzijde uit te
lijnen, bijvoorbeeld: 

\plaatsfiguur{geen}{\haalbuffer[grid-1]}

De eerste varianten zijn in de regel ongewenst en kunnen
worden bereikt door wat rek in de interlinie in te bouwen.
De laatste variant heeft echter als nadeel dat bladzijden
een verschillende lengte kunnen hebben. Om die reden
voorzien we meestal het tussenwit van wat rek.
\voetnoot{Oeps, een voetnoot!}

\plaatsfiguur{geen}{\haalbuffer[grid-2]}

\startkolommen
Een nadeel van deze benadering is dat de naast elkaar
getoonde bladzijden of kolommen op een bladzijde zelden
uitlijnen, wat vooral bij een wat grotere letter storend kan
zijn. Bovendien kan bij dun papier een storend doorschijnend
effect optreden. \voetnoot{O la la, nog een voetnoot!}

In dergelijke situaties gaat de voorkeur uit naar het zetten
op een zogenaamd grid. Hoewel de middelen in \TEX\ beperkt
zijn, ondersteunt \CONTEXT\ in beperkte mate het zetten op
een grid. \voetnoot{Ziezo, een laatste voetnoot!}
\stopkolommen

Bij het zetten op een grid worden koppen, figuren, formules en
natuurlijk de lopende tekst op een vaste regelafstand gezet.
Mocht onverhoopt een typografische component verstorend
werken, dan kan men zo'n component op het grid plaatsen
(engels: snap) met:

\startbuffer
\plaatsopgrid{\omlijnd{Snapt u hier wat van?}}
\stopbuffer

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

Dit levert:

\startrealiteit
\color[blue]{\haalbuffer}
\stoprealiteit

Men kan het mechanisme be�nvloeden door een argument mee te
geven:

\startbuffer
\plaatsopgrid[onder]{\omlijnd{Snapt u het nu?}}
\stopbuffer

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

waarna onder de omlijnde tekst een extra lege regel wordt
geplaatst. Andere opties zijn: \type{boven} en \type{beide}.
In het laatste geval wordt de extra regel verdeeld:

\startbuffer
\plaatsopgrid[beide]{\omlijnd{Nu snapt u het zeker?}}
\stopbuffer

\startrealiteit
\color[blue]{\haalbuffer}
\stoprealiteit

Beide omlijnde voorbeelden zijn geen schoolvoorbeelden van
schoonheid. Dit komt omdat \type{\omlijnd} standaard geen
diepte heeft. Omdat \TEX\ lijnen anders behandelt dan tekst,
biedt \CONTEXT\ de volgende oplossing: 

\startbuffer
\startregelcorrectie
\omlijnd{Dit is iets voor gevorderden.}
\stopregelcorrectie
\stopbuffer

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

Dit commando probeert zo goed en kwaad als het kan een en
ander te plaatsen en houdt daarbij zonodig rekening met het
grid. 

\startrealiteit
\color[blue]{\haalbuffer}
\stoprealiteit

Omdat de regelcorrectie al rekening houdt met het grid, 
moeten we een ander commando gebruiken om de omkaderde tekst 
op te rekken:

\startbuffer
\verplaatsopgrid[beide]
\startregelcorrectie
\omlijnd{Maar het kan geen kwaad een en ander te weten.}
\stopregelcorrectie
\stopbuffer

\startvoorbeeld
\typebuffer 
\stopvoorbeeld

Inderdaad krijgen we nu wat meer ruimte:

\startrealiteit
\color[blue]{\haalbuffer}
\stoprealiteit

Men kan voor testdoeleinden het grid zichtbaar maken met het 
commando \type{\toongrid}. Samengevat hebben we dus:

\toonsetup{plaatsopgrid}

\toonsetup{verplaatsopgrid}

\toonsetup{toongrid}

Als het grid getoond wordt, is in de linker marge te zien op
welke wijze correctie plaatsvindt. Van links naar rechts
zien we: de witruimte boven het element, de ruimte boven de
onderste baseline van het element en de ruimte eronder. De
volgende twee posities geven een eventuele extra
verplaatsing aan en de laatste positie het volgnummer van de
correctie. Dit soort informatie is eigenlijk alleen zinvol
om fouten in het mechanisme op te sporen en/of wanneer men
zelf macros schrijft waarvan het resultaat op het grid moet
worden geplaatst. 

\pagina
\stellayoutin[grid=nee]
\egroup

\paragraaf[printen]{Printen}
\index{printen}
\macro{\tex{toonprint}}

In een eerdere paragraaf hebben we onderscheid gemaakt
tussen pagina|| en papier||afmetingen. We zullen nu wat
dieper ingaan op de wijze waarop deze twee kunnen worden
gemanipuleerd. 

\startuitstellen

\plaatsfiguur
  [hier][fig:bladspiegel 1]
  {Het manipuleren van de bladspiegel met \type{\stellayoutin}.} 
  {\stelomlijndin[achtergrond=raster,achtergrondraster=1]%
   \switchnaarkorps[7pt]\haalbuffer[print-1]}

\plaatsfiguur
  [hier][fig:bladspiegel 2]
  {Het manipuleren van de bladspiegel met \type{\stelpapierformaatin}.} 
  {\stelomlijndin[achtergrond=raster,achtergrondraster=1]%
   \switchnaarkorps[7pt]\haalbuffer[print-2]}

\stopuitstellen

In \in{figuur}[fig:bladspiegel 1] \in{en}[fig:bladspiegel 2]
zien we enkele mogelijkheden om de bladspiegel te
manipuleren met behulp van instellingen van de eerder
besproken commando's \type {\stelpapierformaatin} en \type
{\stellayoutin}. Het is dus mogelijk een pagina in een hoek 
of het midden van het papier te plaatsen, te copi\"eren en te 
voorzien van markeringen. 

Wanneer we bij het papierformaat \type {liggend} opgeven,
dan worden breedte en hoogte omgewisseld. Er wordt dus niet
geroteerd! Dit laatste doen we met de instellingen \type {90},
\type {180} en \type {270}. 

\startvoorbeeld
\starttypen
\stelpapierformaatin[A5,liggend][A4]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

Wat de voorbeelden niet laten zien, is dat we ook kunnen
corrigeren voor dubbelzijdig printen. Wanneer we zeggen:

\startvoorbeeld
\starttypen
\stelpapierformaatin[A5][A4]
\stellayoutin[plaats=midden,markering=aan]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

dan komt op voor- �n achterkant de tekst netjes in het
midden te staan. De markering maakt het mogelijk het juiste
formaat af te snijden. Als we echter maar twee keer willen
snijden, dan kunnen we ook opgeven: 

\starttypen
\stelpapierformaatin[A5][A4]
\stellayoutin[plaats=dubbelzijdig]
\stoptypen

Dit komt overeen met \type{{dubbelzijdig,links}}. Bij deze
instelling zorgt \CONTEXT\ er voor dat de achterzijde
automatisch wordt verschoven naar de juiste hoek. In
\in{figuur}[fig:papier snijden] laten we twee varianten
zien. 

\startbuffer
\startcombinatie[4]
  {\omlijnd
     [breedte=2cm,hoogte=3cm,offset=overlay, 
      achtergrond=raster,achtergrondraster=1]
     {\hbox to \hsize
        {\omlijnd[breedte=1.5cm,hoogte=2cm,achtergrond=raster]{}\hss}\vfill}}
  {rechts}
  {\omlijnd
     [breedte=2cm,hoogte=3cm,offset=overlay,
      achtergrond=raster,achtergrondraster=1] 
     {\hbox to \hsize
       {\hss\omlijnd[breedte=1.5cm,hoogte=2cm,achtergrond=raster]{}}\vfill}}
  {links}
  {\omlijnd
     [breedte=2cm,hoogte=3cm,
      achtergrond=raster,achtergrondraster=1] 
     {\omlijnd[breedte=1.5cm,hoogte=2cm,achtergrond=raster]{}}}
  {rechts}
  {\omlijnd
     [breedte=2cm,hoogte=3cm,
      achtergrond=raster,achtergrondraster=1] 
     {\omlijnd[breedte=1.5cm,hoogte=2cm,achtergrond=raster]{}}}
  {links}
\stopcombinatie
\stopbuffer

\plaatsfiguur
  [hier]
  [fig:papier snijden] 
  {Het positioneren van de bladspiegel ten behoeve 
   van het afsnijden. }
  {\haalbuffer}

Roteren, spiegelen, schalen, dupliceren en plaatsen zijn
onafhankelijke operaties. Door ze slim te combineren kunnen
echter vrij veel effecten worden bereikt. Roteren en
spiegelen worden ingesteld tegelijk met het pagina- en 
papierformaat. De overige operaties worden ingesteld als 
layout opties.

\toonsetup{toonprint} 

Met \type{\toonprint} kunnen we een en ander uitproberen. 
Let wel, dit commando toont niet de echte pagina maar een 
dummy, zoals in de eerdere voorbeelden. Het meegeven van 
voorgedefinieerde formaten heeft geen zin.

\startvoorbeeld
\starttypen
\toonprint[gespiegeld][90][plaats=midden]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

\paragraaf{Arrangeren}
\index{arrangeren}
\index{inslagschemas}
\macro{\tex{stelarrangerenin}}

Met behulp van \type{\stellayoutin} kan men eenzelfde pagina
meerdere malen op een blad papier weergeven. Wellicht
interessanter is de mogelijkheid om de bladzijden te ordenen
in katernen. 

\toonsetup{stelarrangerenin}

Dit commando is er een voor gevorderden. Op de volgende
bladzijden laten we wat arrangementen zien. Het meeste
inzicht verwerft men als men zelf de mogelijkheden
onderzoekt. We laten eerst een aantal alternatieve
schikkingen zien. 

\startuitstellen 

\plaatsfiguur {De \type{2*8}   ordening.} {\haalbuffer[pag-16]}
\plaatsfiguur {De \type{2*4}   ordening.} {\haalbuffer[pag-8]}
\plaatsfiguur {De \type{2*2}   ordening.} {\haalbuffer[pag-4]}
\plaatsfiguur {De \type{2UP}   ordening.} {\haalbuffer[pag-2up]}
\plaatsfiguur {De \type{2DOWN} ordening.} {\haalbuffer[pag-2down]}

\stopuitstellen

De voorbeelden op de volgende bladzijden tonen op welke
wijze de commando's \type{\stelpapierformaatin},
\type{\stellayoutin} en \type{\stelarrangerenin}
samenwerken. We laten meteen zien hoe deze testfiles zijn
gegenereerd. 

\ShowArrangementB {co-nl-1p} {Arrangeren: 16.}   
\ShowArrangementB {co-nl-2p} {Arrangeren: negatief gespiegeld 16.} 
\ShowArrangementB {co-nl-3p} {Arrangeren: 8.}    
\ShowArrangementB {co-nl-4p} {Arrangeren: 4.}   
\ShowArrangementB {co-nl-5p} {Arrangeren: 2UP (1).}  
\ShowArrangementB {co-nl-6p} {Arrangeren: 2UP (2).}  
\ShowArrangementB {co-nl-7p} {Arrangeren: 2DOWN.}

\paragraaf[beeldmerken]{Beeldmerken}
\index{logo's}
\index{beeldmerken}
\index{briefpapier}
\index{huisstijl}
\macro{\tex{definieerbeeldmerk}}
\macro{\tex{plaatsbeeldmerken}}

Het is mogelijk onder- of bovenaan de bladzijde beeldmerken
op te nemen. We zullen daar op de volgende bladzijden enkele
voorbeelden van laten zien. Aangeraden wordt voor het zetten 
van een beeldmerk een commando te defini\"eren. 

De (plaats van) de beeldmerken wordt vastgelegd met het 
commando:

\start \toonkader

\toonsetup{definieerbeeldmerk}

Alle beeldmerken met \type{status=start} worden automatisch
geplaatst. Beeldmerken kunnen echter ook worden opgeroepen: 

\toonsetup{plaatsbeeldmerken}
  
In dat geval worden alleen de beeldmerken geplaatst die in
de lijst zijn opgenomen, ongeacht \type{status}. 

\startbuffer
\definieerbeeldmerk 
  [logo a] [onder] [links]  
  [commando=links  onder]
\definieerbeeldmerk 
  [logo d] [boven] [links]  
  [commando=links  boven] 
\definieerbeeldmerk 
  [logo g] [voet]  [links]  
  [commando=links voet]
\definieerbeeldmerk 
  [logo j] [hoofd] [links]  
  [commando=links hoofd]

\plaatsbeeldmerken[logo a,logo b,logo c,logo d]
\stopbuffer

\haalbuffer

\definieerbeeldmerk 
  [logo b] [onder] [midden] 
  [commando=midden onder]
\definieerbeeldmerk 
  [logo e] [boven] [midden] 
  [commando=midden boven]
\definieerbeeldmerk 
  [logo h] [voet]  [midden] 
  [commando=midden voet]
\definieerbeeldmerk 
  [logo k] [hoofd] [midden] 
  [commando=midden hoofd]

\definieerbeeldmerk 
  [logo c] [onder] [rechts] 
  [commando=rechts onder]
\definieerbeeldmerk 
  [logo f] [boven] [rechts] 
  [commando=rechts boven]
\definieerbeeldmerk 
  [logo i] [voet]  [rechts] 
  [commando=rechts voet]
\definieerbeeldmerk 
  [logo l] [hoofd] [rechts] 
  [commando=rechts hoofd]

\plaatsbeeldmerken
  [logo a,logo b,logo c,logo d,logo e,logo f,
   logo g,logo h,logo i,logo j,logo k,logo l]

\stelnummeringin   
  [plaats=inmarge,
   status=stop]

\stelvoettekstenin
\stelhoofdtekstenin

Op deze bladzijde zijn enkele plaatsen van een beeldmerk
aangegeven. We hebben hier tijdelijk de hoofd- en voetregels
onderdrukt. De linker beeldmerken zijn bijvoorbeeld als
volgt gedefinieerd: 

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

In plaats van \type{commando} hadden we ook voor
\type{tekst} kunnen kiezen. Door te kiezen voor
\type{commando} geven we de richting aan waarin gedacht moet
worden bij beeldmerken. Omdat een beeldmerk meestal meerdere
malen wordt gebruikt, ligt het namelijk voor de hand een
commando te defini\"eren. We werken dit in een voorbeeld uit.

Allereerst defini\"eren we een commando dat een klein
beeldmerk zet.

\startbuffer[a]
\def\ContextLogo%
  {\externfiguur[mp-cont.502][hoogte=24pt]}
\stopbuffer

\startbuffer[b]
\definieerbeeldmerk 
  [klein logo] [onder] [midden]
  [commando=\ContextLogo,status=start] 
\stopbuffer

\haalbuffer[a]
\haalbuffer[b]

\startvoorbeeld
\typebuffer[a]
\stopvoorbeeld

Als we dit beeldmerk midden onderaan elke bladzijde willen
zetten, dan geven we dat aan met:

\startvoorbeeld
\typebuffer[b]
\stopvoorbeeld

Dit beeldmerk komt op elke (!) bladzijde te staan. Bij
briefpapier hebben we echter vaak te maken met een wat
anders weergegeven beeldmerk, op een wat andere plaats. We
defini\"eren eerst het (grotere) beeldmerk, ditmaal inclusief
adressering. Dit voorbeeld laat tevens zien dat we \type 
{\omlijnd} kunnen gebruiken voor meer dan omlijnde teksten. 
Dergelijke toepassingen vergen echter enige oefening.  

\startbuffer
\def\ContextBriefhoofd%
  {\hbox 
     {\definieerfont[ContextFont][RegularBold sa 1.5]%
      \ContextFont \stelinterliniein
      \stelomlijndin
        [uitlijnen=midden,boven=\vfill,onder=\vfill,
         hoogte=10\korpsgrootte,offset=overlay,kader=uit]%
      \omlijnd
        {The\\Con\TeX t\\Chronicle}%
      \externfiguur
        [mp-cont.502][hoogte=10\korpsgrootte]%
      \omlijnd
        {Ridderstraat 27\\8061GH Hasselt NL\\pragma@wxs.nl}}}
\stopbuffer

\haalbuffer

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

Ook hier leggen we de plaats vast: 

\startbuffer
\definieerbeeldmerk
  [groot logo] [hoofd] [rechts]
  [commando=\ContextBriefhoofd]
\stopbuffer

\pagina \writestatus{CHECK}{TOP OF PAGE \the \realpageno} 

\dorecurse{8}{\line{\strut}} % en of andere interferentie 

\haalbuffer 

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

In tegenstelling tot het vervolgvel, kennen we hier aan
\type{status} {\em niet} de waarde \type{start} toe. We
willen immers niet op iedere bladzijde een groot beeldmerk.
Als we dit beeldmerk eenmalig willen oproepen, dan doen we
dat met: 

\startbuffer
\plaatsbeeldmerken[groot logo]
\stopbuffer

\haalbuffer 

\startvoorbeeld
\typebuffer
\stopvoorbeeld

We zien dat het logo onderaan niet wordt geplaatst. Dit komt
omdat het commando \type{\plaatsbeeldmerken} alle niet
opgegeven beeldmerken onderdrukt. 

Normaal gesproken dient de tekst wat lager te beginnen, dit
kan bijvoorbeeld worden bewerkstelligd door het commando:
 
\startvoorbeeld
\starttypen
\blanko[forceer,8*regel]
\stoptypen
\stopvoorbeeld

\pagina 
\stop 

\plaatsfiguur
  {De plaats van hoofd-, voet-, boven- en onderteksten en 
   beeldmerken in de layout.}
  {\externfiguur[cont-yy][factor=ruim,achtergrond=raster,
     achtergrondraster=1,kader=aan,kaderkleur=PlusColor]}

\stoponderdeel
